एकजना शिक्षक त्यही बाटो हुँदै आफ्नो बिद्यालय जाँदै थिए। उहाँले आफ्नो खल्तीबाट केही सिक्का निकाले र टोपीमा राख्दिनु भयो। त्यसपछि उहाँले आफ्नो हातमा बोर्ड लिनुभयो र त्यहाँ लेखेका शब्दहरू मेट्नु भयो, अनि केही शब्दहरू लेख्नुभयो। उहाँले बोर्ड मानिस आवतजावत हुने ठाउँमा राख्नुभयो ताकि त्यहाँबाट हिँड्ने सबैले बोर्डमा लेखिएका शब्दहरू देख्न सकुन हेर्दा हेर्दै चाँडै टोपी भर्न थाल्यो।

    धेरै मानिसहरूले दृष्टिविबिन केटालाई पैसा दिइरहेका थिए। त्यहाँ बिहान बोर्डमा लेखिएको शब्द परिवर्तन गर्ने शिक्षक त्यही बाटो बिधालय छुट्टि भएर आउने क्रममा अहिले दृष्टिबिहिन केटोको अवस्था कस्तो छ भनेर हेर्न आए। केटाले शिक्षकले लगाएको सेन्ट देखि चिन्यो र सोध्यो, “आज बिहान मेरो बोर्डमा लेखेर राख्दिने तपाईं नै हो? त्यस्तो यो बोर्डमा तपाईंले के लेख्दिनुभयो?”

शिक्षकले भन्नुभयो: “मैले जे देखे त्यही लेखेको छु । मैले तिमीले लेख्न लगाएर राखेको कुरा मेटे र केही शब्द लेखे र राखे तर अर्कै तरिकाले।” मैले लेखे: “आजको दिन एक सुन्दर दिन हो, तर म यो दिनलाई देख्न सक्दिन।”

       दुवै शब्दहरूले त्यहाँ बाट हिड्ने मानिसहरूलाई केटा दृष्टिविहिन थियो भनी भनिएको थियो। तर पहिला लेखेर राखेको बोर्डमा मात्र केटा दृष्टिबिहिन थियो भनिएको थियोे। दोस्रो संकेतले मानिसहरूलाई भन्यो तिनीहरू धेरै भाग्यमानी थिए कि उनिहरू दृष्टिबिहिन थिएनन्। दोस्रो संकेतले अझै बढी प्रभावकारी बनाएको थियोे।

तपाईसँग जे छ त्यसको लागि कृतज्ञ हुनुहोस्.. रचनात्मक हुनुहोस्। फरक र सकारात्मक सोचौं। जब जिन्दगीले तपाईलाई रुनका लागि सयौं कारण दिन्छ, तब जीवनलाई देखाउनुहोस् कि तपाईसँग हाँस्ने हजारौं कारणहरू छन्। पछुतो नगरी आफ्नो विगतको सामना गर्नुहोस्। आफ्नो बर्तमानलाई आत्मविश्वासका साथ सम्हाल्नुहोस्। नडराई ​​भविष्यको लागि तयारी गर्नुहोस्। विश्वास राख्नुहोस् र डरलाई छोड्नुहोस्।

सबैभन्दा सुन्दर कुरा मान्छेलाई मुस्कुराएको देख्नु हो। र त्यो भन्दा पनि सुन्दर कुरा, यसको पछाडिको कारण तपाईं नै हुनुहुन्छ भन्ने थाहा पाउनु हो। तपाईंले आज र सधैंभरि कसैको मन छुने काम गर्नुहोस् ।

           ( सन्तोष कार्की मौसुफ द्वारा लिखित  एउटा दृष्टिविहिन केटा ……………… फेसबुक वाल बाट जस्ताको तेस्तै साभार )