आदरणीय सरकार प्रमुख तथा सरोकारवालाहरू, म त्यो पुस्ताको प्रतिनिधि हुँ, जसले हातमा कलम र किताब समातेर भविष्य कोर्नुपर्ने उमेरमा देश बदल्ने सपना बोकेर बन्दुक समातेको थियो। हामीले हाम्रा रहरहरूलाई ‘प्रचण्डपथ’को रापमा होम्यौं ताकि आउने पुस्ताले फेरि कहिल्यै विभेद र अन्यायको चपेटामा पर्नु नपरोस्। आज देशमा जुन व्यवस्था छ, जुन संविधान छ र जो-कोहीले पनि नेतृत्वको दाबी गर्न पाउने वातावरण छ—यो कुनै उपहार होइन, यो १७ हजार सहिदको रगत र हजारौं लडाकुहरूको पसिनाले सिञ्चित उपलब्धि हो।
आज सत्ताको कुर्सीमा ‘काले’ बसोस् वा ‘गोरे’, त्यो मुख्य कुरा होइन। मुख्य कुरा त त्यो संविधानको रक्षा हो, जसका लागि हामीले आफ्ना सपनाहरू तिलाञ्जली दियौं। हाम्रा अझै बाँकी रहेका सपनाहरू: अधिकारको सुनिश्चितता: संविधान बन्यो तर भुइँतहका जनताका सबै अधिकार अझै गाउँसम्म पुगेका छैनन्। संविधान संशोधनमार्फत ती बाँकी अधिकारहरू सुनिश्चित गरियोस्। स्वदेशमै पसिनाको मूल्य: हामीले व्यवस्था बदल्यौं, तर अवस्था बदल्न सकेनौं। आज हाम्रा युवाहरू खाडीको तातो घाममा पसिना बगाउन बाध्य छन्। यो बाध्यताको अन्त्य होस्, स्वदेशमै उद्योगधन्दा र कलकारखाना खुलोस्। आधारभूत आवश्यकतामा न्याय: शिक्षा र स्वास्थ्य व्यापार होइन, जनताको मौलिक हक बनोस्।
गरिबको छोराछोरीले पैसाको अभावमा उपचार नपाएर मर्नु नपरोस् र शिक्षाबाट वञ्चित हुनु नपरोस्। सुशासन र समृद्धि: सहिदका सपना तब मात्र पूरा हुन्छन् जब जनताले ‘सुशासन’को महसुस गर्छन्। भ्रष्टाचारमुक्त प्रशासन र समृद्ध नेपाल नै हाम्रा सहिदप्रतिको सच्चा श्रद्धाञ्जली हुनेछ। हिजो हामीले बन्दुक नउठाएको भए, हिजो त्यो जनयुद्धको आँधीबेहरी नआएको भए आज नयाँ अनुहारहरूले देशको नेतृत्व गर्ने हिम्मत र अवसर पाउने थिएनन्। हामीले बाटो खन्यौं, तर त्यो बाटोमा हिँड्नेहरूले गन्तव्य बिर्सिनु भएन। यो पत्र केवल एउटा नेताको गुनासो होइन, यो ती तमाम बेपत्ता पारिएका, घाइते र रगत बगाएका योद्धाहरूको आवाज हो। सरकार, व्यवस्था जोगियोस् तर जनताको पेट र मन पनि जोगियोस्।
केशव दाहाल (केन्द्रीय सदस्य, नेपाल कम्युनिष्ट पार्टी)
