नेपाली राजनीतिको आकाशमा पुष्पकमल दाहाल ‘प्रचण्ड’ केवल एउटा नाम मात्र होइन, यो एउटा युगको परिवर्तनकारी शक्ति र विचारको संवाहक हो। आज कतिपयले सतही विश्लेषणका भरमा नेतृत्वको राजीनामा माग्ने जुन प्रवृत्ति देखाएका छन्, त्यो वास्तवमा सामाजिक चेतनाको अभाव र इतिहासप्रतिको कृतघ्नता मात्र हो। आफ्नो घरको खम्बा भत्काएर छिमेकीसँग ओत माग्न जाने कार्य कहिल्यै बुद्धिमानी हुन सक्दैन।
१. ऐतिहासिक परिवर्तनका निर्विकल्प नायक नेपालमा शताब्दीयौँदेखिको सामन्ती राजतन्त्र ढाल्नु र उत्पीडित वर्ग, जाति, र क्षेत्रका आवाजलाई राज्यको मूलधारमा ल्याउनु ‘प्रचण्ड’कै साहसिक नेतृत्वको उपज हो। जनयुद्धको सफल कमान्डर मात्र नभई, शान्ति प्रक्रिया र संविधान निर्माणमा उनले देखाएको गतिशीलता र लचकता विश्व राजनीतिमै एउटा अध्ययनको विषय हो। यति ठुलो त्याग र योगदान गर्ने नेताको विकल्प खोज्नु भनेको परिवर्तनको जगलाई नै कमजोर बनाउनु हो।
२. सुशासन र संविधान कार्यान्वयनको सङ्कल्प पछिल्लो समय सरकारको नेतृत्व गर्दा प्रचण्डले सुशासनका क्षेत्रमा चालेका कदमहरू ऐतिहासिक छन्। भ्रष्टाचारका ठुला काण्डहरूको फाइल खोल्ने आँट देखाउनु र “कानुनको नजरमा कोही माथि छैन” भन्ने सन्देश दिनु चानचुने कुरा थिएन। यदि तत्कालीन गठबन्धनका पात्रहरूबाट धोका र षड्यन्त्र नभएको भए, मुलुकले विकास र समृद्धिको एउटा नयाँ उचाइ चुमिसकेको हुने थियो। अरूको गल्तीको दोष आफ्नै नेताको थाप्लोमा हालेर राजीनामा माग्नु राजनीतिक अपरिपक्वता हो।
३. कम्युनिस्ट आन्दोलनको केन्द्रबिन्दु नेपालको छरिएको कम्युनिस्ट आन्दोलनलाई एकताबद्ध गर्ने र विचारको रक्षा गर्ने सामर्थ्य आज पनि प्रचण्डसँगै छ। वैचारिक स्पष्टता, रणनीतिक कुशलता र कार्यकर्तासँगको भावनात्मक सामिप्यका कारण उनी अझै पनि निर्विकल्प नेता हुन्। नेतृत्वको आलोचना गर्नु र सुधारका सुझाव दिनु लोकतान्त्रिक हक हो, तर नेतृत्व नै सिध्याउने खेल खेल्नु भनेको आफ्नै भविष्यमाथि बन्चरो प्रहार गर्नु हो।
४. भ्रमको खेती र कार्यकर्ताको दायित्व नेतृत्वले गरेका राम्रा कामको प्रचार गर्न नसक्नु र विपक्षीको प्रोपोगान्डाको पछि लाग्नु हाम्रै कमजोरी हो। सामाजिक सञ्जालमा हुने प्रायोजित गाली र आलोचनाले इतिहासको सत्यलाई मेटाउन सक्दैन। आज राजीनामा माग्नेहरूले यो बुझ्न जरुरी छ कि—अँध्यारोमा दियो बाल्नेलाई गाली गर्नुभन्दा, त्यो दियोलाई हावाबाट बचाउनु आजको वास्तविक आवश्यकता हो। निष्कर्ष: प्रचण्डको राजीनामा माग्नु भनेको परिवर्तनको गतिलाई रोक्नु र प्रतिक्रान्तिको बाटो प्रशस्त गर्नु हो। भावना र योगदानलाई नबुझी गरिने यस्ता मागहरूले समाजलाई कता लैजान्छन् भन्नेतर्फ सचेत हुन जरुरी छ। अहिलेको समय नेतृत्वलाई खुइल्याउने होइन, बरु अझै बलियो बनाएर अघि बढ्ने समय हो।







