आजभोलि एउटा भाष्य निकै जबरजस्त बनाइएको छ— “पुराना सबै खराब, नयाँ जति सबै राम्रा।” तर के यो वास्तविकता हो? कि केवल प्रोगापान्डा? आउनुहोस्, केही गम्भीर प्रश्नमाथि विमर्श गरौँ। १. एजेन्डा कसको? देश कसको मार्गचित्रमा छ? आज संघीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्र, धर्मनिरपेक्षता, समावेशिता, र सामाजिक न्यायका जुन अधिकारहरू हामीले उपभोग गरिरहेका छौँ, ती के आकाशबाट खसेका हुन्? यी तिनै नेपाली कम्युनिष्ट आन्दोलन र आदरणीय अध्यक्ष प्रचण्डको नेतृत्वमा भएको कडा संघर्ष र बलिदानका उपज हुन्। आज देश जसको एजेन्डामा हिँडिरहेको छ, उसैलाई “खराब” देख्नु कत्तिको न्यायसंगत होला? २. योगदान भर्सेस हल्ला हिजो टाउकोमा कफन बाँधेर देश बदल्न निस्किएका शक्तिहरूले सिन्को भाँचेनन् भन्नु इतिहासप्रतिको अन्याय हो।
नयाँ आउनु राम्रो हो, तर “काम नगरेका” र “एजेन्डा नभएका” हरू केवल ‘ग्लामर’ को भरमा विकल्प हुन सक्दैनन्। बलिदान गर्नेहरूले जग बसाले, अब त्यसमा महल बनाउने काममा केही कमजोरी पक्कै भए होलान्, तर जग नै भत्काउने कुरा आत्मघाती हुन्छ। ३. हाम्रो कमजोरी: प्रविधि र सुचनामा पछि पर्नु हाम्रो मुख्य हार काम नगरेर होइन, गरेको कामलाई सुचना प्रविधि (IT) मार्फत जनताको हात-हातमा पुर्याउन नसक्नुमा भयो। विपक्षीले ‘फेक न्युज’ र ‘मिम’ बनाएर भ्रम छर्दा हामीले आफ्ना एजेन्डा र उपलब्धिको सही बजारीकरण गर्न सकेनौँ। अबको कम्युनिष्ट कार्यकर्ताले प्रविधिलाई बुझ्नु र जनतालाई सत्य बुझाउनु अनिवार्य छ। ४. प्रचण्ड र कम्युनिष्ट आन्दोलन: अबको बाटो हो, हामीभित्र केही कमजोरी छन्। जनतासँगको दुरी बढेको होला, कार्यशैलीमा केही सुस्तता आएको होला। तर समाधान “पार्टी त्याग्नु” वा “नयाँको पछि दौडिनु” होइन, बरु पार्टीलाई डिजिटल युग सुहाउँदो बनाउनु र सुशासनमा निर्मम हुनु हो।
जनतालाई अपिल: नयाँका रंगीन नारामा अलमलिनु भन्दा पहिले सोच्नुहोस्— अप्ठ्यारो पर्दा तपाईंको गाउँ-टोलमा पुग्ने त्यही पुराना झण्डा बोक्ने कार्यकर्ता हुन् कि फेसबुकका ‘लाइक’ र ‘कमेन्ट’? परिवर्तनको संवाहक हामी नै हौँ, र रूपान्तरणसहितको डेलिभरी दिन सक्ने शक्ति पनि नेपाली कम्युनिष्ट पार्टी नै हो। भ्रम चिर्नुहोस्, सत्य बुझ्नुहोस्!
