चुनावी प्रचारप्रसारका लागि अहिले गाउँ–गाउँमा व्यस्त रहेका उनले कुनै तडकभडक शैली अपनाएका छैनन् ।
‘राजनीतिमा लागेको ३६ वर्षमा पहिलोपटक म जनताको बिचमा उपस्थित भएको छु । मैले अहिलेसम्म कुनै राजकीय पद, राज्यको कोषबाट पेन्सन खानेगरी भूमिका निर्वाह गरेको छैन । जति गरेको छु बिना सुविधा मैले जनताको सेवा गरेको छु । त्यो सेवाले आज मलाई प्रतिनिधिसभा सदस्य बन्ने योग्यता उठाएको छ’, उनी भन्छन् ।
आफूले निष्ठा र इमानदारीसाथ प्राप्त गरेको योग्यता गोरखा–२ को आवश्यकता र भावनाको प्रतिनिधित्व गर्न सक्षम रहेको उनी बताउँछन् । तर त्यतिमा मात्रै सीमित नभई अनुभव, क्षमता र ज्ञानलाई देशभरिका सार्वजनिक महत्वका विषयवस्तु, विकाससम्बन्धी नीतिगत कुरा, मुलुकलाई अगाडि लैजान सैद्धान्तिक विषय उठान गर्न सक्षम रहेको न्यौपाने बताउँछन् । माओवादी जनयुद्धकालमा राज्यबाट भएको यातनाका कारण उनले कानको श्रवणशक्ति नै गुमाएका छन् । युद्धकै बेला न्यौपानेले जीवनसाथी गुमाएका थिए ।
गोरखाका अधिकांश मतदाताले विकासका विषयमा चासो राखेकाले त्यसलाई प्राथमिकताका साथ कार्यान्वयनमा लैजाने प्रतिबद्धता जनाएका छन् । जनताको सेवा बाहेक आफ्नो कुनै स्वार्थ नभएको उनी जिकिर गर्छन् । ‘जनताको अपेक्षा सम्बोधन गर्नु बाहेक मेरो कुनै निजी स्वार्थ छैन । नीतिगत र भौतिक प्रगतिप्रति पनि दृढतापूर्वक काम गर्न सकिन्छ । म जे बोल्छु त्यो गर्नका लागि कुनै कसर बाँकी राख्दिनँ’, उनी भन्छन् ।
चुनावी मैदानबाट पूर्वप्रधानमन्त्री तथा प्रगतिशील लोकतान्त्रिक पार्टीका उम्मेदवार डा. बाबुराम भट्टराई बाहिरिएपछि प्रतिस्पर्धामा एमालेबाट मिलन गुरुङ उर्फ चक्रे मिलन, रास्वपाका महामन्त्री कवीन्द्र बुर्लाकोटी र कांग्रेसका प्रकाशचन्द्र दवाडी छन् ।
पार्टीभित्रै लामो समय अवसर नपाएका न्यौपाने भड्किलो चुनावी प्रचारको विरुद्धमा छन् । गाउँघरकै अर्गानिक खाना खाएर चुनावी प्रचारमा व्यस्त देखिन्छन् । उनी तत्कालीन समस्या समाधान गर्नतिर भन्दा पनि सुशासन, भौतिक पूर्वाधार विकास, सामाजिक न्यायमा देखिएका समस्याको दीर्घकालीन समाधानमा जोड दिँदै आएका छन् । न्यौपाने चुनावी प्रचारको क्रममा न प्रतिस्पर्धीलाई बिझाउने गरी अभिव्यक्ति दिन्छन् न विकास निर्माणको खोक्रो आश्वासन नै ।
बौद्धिक तथा अध्ययनशील नेता रहेका न्यौपाने स्पष्ट विचार, सिद्धान्त तथा सरल जीवनशैलीका कारण सबैमाझ लोकप्रिय छन् । गोरखाको सिरानचोक गाउँपालिका–३ मा जन्मिएका उनी अशिक्षा र गरिबीसँग संघर्षबाट जन्मिएका नेता हुन् । माध्यमिक शिक्षा गाउँकै जनता माध्यमिक विद्यालयमा पूरा गरेका उनले परिवारको आर्थिक अवस्थाले उच्च शिक्षा पढ्न काठमाडौँ आए । संघर्षकै बिचबाट न्यौपानेले त्रिभुवन विश्वविद्यालयबाट उच्च शिक्षा पूरा गरे ।
विद्यालयमा अध्ययनकै क्रममा वामपन्थी विद्यार्थी राजनीतिमा सक्रिय भएका उनी क्याम्पस इकाई अध्यक्ष, काठमाडौँ जिल्ला अध्यक्ष हुँदै २०५२ सालमा जनयुद्ध सुरु हुनुभन्दा अघि अखिल (क्रान्तिकारी) को केन्द्रीय सदस्य बने । २०५४ साल (जेल)मा रहेकै बेला केन्द्रीय कोषाध्यक्ष, २०५६ मा उपाध्यक्ष र २०६० मा अध्यक्ष बने । न्यौपाने २०६० देखि २०६७ सम्म दुई पटक अध्यक्ष बने ।
न्यौपाने राजनीतिमा मात्र होइन, अध्ययन र लेखनमा पनि उत्तिकै सक्रिय छन् । कलम, शैक्षिक हड्ताल, अखिल ज्ञान, तिमी अमर भयौ, शिक्षा र राजनीति, चिठीमा जनयुद्ध, शिक्षामा पुनर्संरचनाको बहस, विद्यार्थी आन्दोलनमा बाइस वर्ष, कोमामा कोरस, सङ्घर्षको इतिहास आदि साहित्य, लेख र रचना उनले सिर्जना गरेका छन् ।
उनका अन्य कृतिमा बन्दी आवाज, पर्खालभित्रका सिर्जनाहरु, अजम्बरी हस्ताक्षर, प्रचण्ड : शिक्षा र राजनीति, राजेन्द्र ढकाल : सम्झना र सम्मान लगायत एक दर्जनभन्दा बढी कृति प्रकाशित भएका छन् ।
