उडाउला जस्ताे शिखरिणी हावा :
छन्दजस्तै छन्दमा शब्द छन् सम्मानका,
आनन्द माेहित जगत सखाप छ चराचरका,
प्रेम निहुरिन्छ लताझैं
मानवता नै सबकाे भातृत्व हाे जीवका
जीवन शून्य छ सरी नठान,
आहा ! हामी छाैं नि उम्मेदका जहाँ दु:खका जरा कतै प्राणविहीन नहुन्
कतै मनविहिन नहुन्
कथा विपदका!
यात्रा मित्रतकका!
हुन् यी मानवताका,
सेवा नै कर्म चिन्हका!
जहाँ खारलाई हटाएर निख्खार दिनुछ
जहाँ भारलाई हटाएर पङ्ख उतार्नुछ
यहाँ हरियाली फेरि उमार्नुछ
यहाँ फेरि जैविकता उमार्नुछ
आगाे राेपेर धरती मात्र अँगार छर्नुछ
अहँ हाेइन,
यहाँ चेतना छरेर मनहरु पनि हरियाली पार्नुछ ,जहाँ आश्वस्त जिन्दगी सबकाे सपार्नुछ!
कविताका बिउहरु,
कतै धरती सजाउन पनि
उठ्छन् यी हुन् चेतनाका आँटहरु
मानवताका लागि हरपल विचार नै त हामी सबकाे साथी
तब उठ्छाैं माथि- माथि!
(काेटगाउँ उक्लँदाकाे रनवन हेर्दै रचित)
