आमा सपना बुन्छिन!
हिउदमा घाम ताप्दै!
आगनमा गुन्द्रीको तानमा
पराल केलाएर!
र
तान हरुमा घुसाउछिन पराल
सुन्दर चकटी बनाउछिन!
अनि गुन्द्री हरु बनाउछिन
र
कहिलेकाही
थकाइ लागेको बेला
तिनै चकटिमा बस्ने गर्छिन!
गुन्द्री बुन्ने तानमा ।
जिबन बुन्न खोज्दछिन!
उस्तै उस्तै !
दुबै तान हरु!!
झस्कन्छिन।
औंला भाच्दै हिसाब् लगाउछिन।
छोरा छोरी अनि!!
मुग्लानिएको लाहुरे ?
बर्सौउ भो फर्केको छैन !
ति नाबालक सन्तान?
कसरी हुर्केर ठुला भए?
न खबर छ?
न पेन्सन छ?
आफ्नै दु:खमा जिबन बेचैन छ।
जसरी घाम ,पानी र हिउँ बाट
यो खरको झुपडी
खण्डहर बाचेको छ
आमा को सपना जस्तै!
गुन्द्री को तान जस्तै !
अस्ताउन लागेको
हिउँद्को घाम जस्तै ।।
